W trakcie tworzenia.

Według źródeł niemieckich nazwa Płakowice pochodzi od słowiańskiego określenia plochowica, mającego oznaczać niewielką nizinę lub zagłębienie terenu. W źródłach pisanych wieś pojawia się w 1217 r. jako Placuitz, w 1668 r. jako Gutt Plackwitz. W 1726 r. odróżniano Plagewitz i Plagewitz Commenda, podobnie w 1765 Plagwitz i Kommende-Plagwitz. Do 1945 wieś nosiła nazwę Plagwitz, a od tego roku występowała jako Płakowice.

Do połowy XVIII wieku Płakowice wchodziły w skład księstwa jaworskiego. Do 1816 r. wieś administracyjnie należała do powiatu bolesławiecko-lwóweckiego, a od 1816 r.(z przerwą w latach 1975-1988) do powiatu lwóweckiego. Do 1973 Płakowice były wsią gromadzką. W latach 1975–1998 miejscowość należała do województwa jeleniogórskiego. Od 01.01.2000 r. Płakowice stanowią część Lwówka Śląskiego w województwie dolnośląskim.

Płakowice leżą na prawym brzegu Bobru i nad potokiem Widnica w jego dolnym biegu. Zajmują one dolinę między dwoma grzbietami Wzniesień Płakowickich. Osiedle otaczają od południa wzgórza Skałka i Piaszczysta a od północy Wietrznik i Jaglarz. Zabudowania Płakowic ciągną się ok. 3,9 km i leżą na wysokości 210-225 m n.p.m. Dawne sołectwo liczyło 917 ha gruntów, w tym 546 ha użytków rolnych i 268 ha lasów. Nad brzegiem Bobru leżała dawna kolonia Warffe. Po wojnie wybudowano tam mleczarnię i bazę magazynową. Nieopodal znajdowała się warownia, będąca przez długi czas własnością joannitów. W centrum Płakowic jest położony zamek i dawny zespół szpitalny. Górna część osiedla, wzdłuż ulicy Płakowickiej, ma charakter wsi łańcuchowej. Przy wschodnim krańcu Płakowic znajduje się dawny zespół folwarczny[1].

Ulicą Złotoryjską prowadzi droga nr 364 do Złotoryi. Ulicą Płakowicką biegnie droga lokalna do Dworka. Przez Płakowice prowadziła linia kolejowa nr 284, był również przystanek kolejowy.